Los niños de Hollow Ridge fueron encontrados en 1968; lo que sucedió después fue impensable. Fueron hallados en un granero que llevaba 40 años cerrado; eran 17. Sus edades oscilaban entre los 4 y los 19 años. No hablaban.

Rodzicielstwo

 

Personel nie wiedział, czy to postęp, czy coś gorszego. Notatki dr Ashford ostrzegały, że separacja prowadzi do śmierci. Ale to nie była wymuszona separacja; to był wybór, który rodził pytanie, którego nikt nie chciał zadać. Jeśli dzieci decydowały się na indywidualizację, co to oznaczało dla tego, kim były wcześniej? W marcu 1976 roku jedna ze starszych dziewcząt, około 23-letnia, choć wciąż wyglądała młodziej, zapytała pielęgniarkę o swoje imię. Nie pielęgniarki, ale swoje własne. Po raz pierwszy dziewczynka wykazała zainteresowanie swoją tożsamością. Zaskoczona pielęgniarka sprawdziła dane z kartotek przyjęć. Nie było żadnych imion. Dzieci były klasyfikowane według numerów, od Pacjentki 1 do Pacjentki 11. Dziewczynka długo wpatrywała się w pielęgniarkę, a potem odeszła. Tej nocy po raz pierwszy odezwała się po angielsku. Powiedziała: „Zapomnieliśmy”. Pielęgniarka zapytała, co ma na myśli. Dziewczynka spojrzała na nią swoimi ciemnymi, spokojnymi oczami i powiedziała: „Zapomnieliśmy, jak być Dalhart”.Prawo rodzinne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Do 1978 roku stan dzieci się pogorszył. Nie fizycznie, ale psychicznie. Zaczęły wykazywać dezorientację, zaniki pamięci i to, co personel określił jako kryzys tożsamości. Zapominały własnych twarzy. Jeden chłopiec spędził cały dzień przekonany, że jest jedną z dziewcząt. Inna twierdziła, że ​​zmarła lata wcześniej i że osoba, która ją zastąpiła, była kimś innym. Przestały się rozpoznawać. Synchronizacja, która kiedyś je definiowała, zniknęła, zastąpiona chaosem. Dwoje dzieci stało się agresywnych, nie wobec personelu, ale wobec siebie nawzajem, jakby próbowały zniszczyć coś, czego nie mogły już kontrolować. Podano im środki uspokajające i rozdzielono do różnych pokoi. Oboje zmarli w ciągu 48 godzin. Oficjalną przyczyną zgonu była niewydolność serca, ale ich serca były całkowicie zdrowe dzień wcześniej. To było tak, jakby ich ciała po prostu się poddały w chwili, gdy nie mogły już być tym, kim zawsze były.

 

 

 

Sztuka wizualna i projektowanieSztuka wizualna i projektowanie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Do 1980 roku żyło już tylko czworo z jedenaściorga dzieci. Władze stanowe podjęły decyzję o zamknięciu Riverside Manor. Rezydencja była zbyt droga, budziła zbyt wiele wątpliwości i nie przynosiła żadnych rezultatów. Ocalałe dzieci przeniesiono do standardowego domu opieki w południowo-zachodniej Wirginii. Nadano im imiona – Sarah, Thomas, Rebecca i Michael – z listy popularnych imion niezwiązanych z ich przeszłością. Zapisano je do programu mającego na celu integrację dorosłych z opóźnieniami rozwojowymi ze społeczeństwem. Program się nie powiódł. W niecałe sześć miesięcy Thomas zniknął w lesie za rezydencją i nigdy nie wrócił. Ekipy poszukiwawcze nie znalazły po nim śladu. Rebecca całkowicie przestała mówić i całymi dniami kołysała się w przód i w tył, nucąc ten sam niski głos, który prześladował personel Riverside. Zmarł we śnie w 1983 roku. Michael pozostał tam do 1991 roku. Mieszkał w mieszkaniu pod nadzorem, pracował na pół etatu w supermarkecie i, jak wynika ze wszystkich relacji, wydawał się prawie normalny, aż do nocy, gdy utknął w korku na autostradzie w pobliżu Roanoke. Nie biegł, nie potknął się. Świadkowie zeznali, że po prostu wszedł na jezdnię i stał tam z rękami wzdłuż ciała, wpatrując się w reflektory nadjeżdżającego samochodu. Zginął na miejscu.Projekt

 

 

 

Rodzina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Więc pozostała tylko Sarah, najmłodsza, jedyna ocalała. Sarah Dalhart, choć nie było to jej imię rodowe — jeśli w ogóle je miała — żyła dłużej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. W 2016 roku miała nieco ponad pięćdziesiąt lat, choć wyglądała na dekady młodziej. Większość dorosłego życia spędziła w domach opieki, domach grupowych i ośrodkach resocjalizacyjnych w Wirginii i Zachodniej Wirginii. Czasami pracowała — zmywała naczynia, była sprzątaczką, pracowała na nocnej zmianie w sklepie — zawsze na stanowiskach, na których nie musiała dużo rozmawiać ani wchodzić w interakcje z ludźmi. Pracownicy socjalni opisywali ją jako cichą, funkcjonalną i głęboko samotną. Nie miała przyjaciół, żadnych romantycznych związków, żadnych więzi z nikim. Żyła na marginesie społeczeństwa, wystarczająco obecna, by nie budzić podejrzeń, wystarczająco nieobecna, by pozostać niezauważoną. Przez prawie 40 lat nigdy nie mówiła o swoim pochodzeniu ani rodzinie, aż w 2016 roku odnalazł ją dziennikarz Eric Halloway.Prawo rodzinne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Halloway zbierał materiały do ​​książki o zapomnianych społecznościach Appalachów, gdy natknął się na wzmiankę o dzieciach Dalhartów w odtajnionym dokumencie sądowym. Większość szczegółów została utajniona, ale informacji było wystarczająco dużo, aby podążyć tropem. Odnalazł byłych pracowników Riverside Manor, uzyskał częściową dokumentację medyczną na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej i ostatecznie odnalazł Sarah za pośrednictwem bazy danych służb społecznych. Pisał do niej przez sześć miesięcy, zanim zgodziła się na spotkanie. Spotkali się w restauracji w Charleston w Zachodniej Wirginii, w chłodne listopadowe popołudnie. Halloway nagrał rozmowę. Nagranie, trwające ponad trzy godziny, nigdy nie zostało upublicznione, ale fragmenty zostały przepisane i opublikowane w limitowanym wydaniu artykułu w mało znanym czasopiśmie historycznym w 2017 roku.Rodzina

 

 

 

Opieka nad dziećmi

 

Książki i literatura

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To, co Sarah powiedziała mu tamtego dnia, całkowicie zmieniło wszystko, co myślał, że wie o klanie Dalhartów. Powiedziała, że ​​dzieci odnalezione w 1968 roku nie były z pierwszego pokolenia. Nie były nawet z dziesiątego pokolenia. Ród Dalhartów istniał na Hollow Ridge od ponad 200 lat, ale nie był to tradycyjny ród. Był to ród, kontynuacja. Wyjaśniła, że ​​jej przodkowie, pierwotni Dalhartowie, przybyli na wzgórze pod koniec XVIII wieku, uciekając przed czymś w swojej ojczyźnie. Nie powiedziała dokąd – nie wiedziała – ale przynieśli coś ze sobą: praktykę, rytuał, sposób na zapewnienie, że rodzina nigdy nie wyginie, nigdy nie osłabnie, nigdy nie zostanie rozwodniona przez świat zewnętrzny. Nie poślubiali obcych, bo nie było takiej potrzeby. Nie rozmnażali się jak inne rodziny. Słowa Sarah, według transkryptu, brzmiały: „Nie urodziliśmy się. Byliśmy ścigani”.Prawo rodzinne

 

 

 

Halloway poprosiła ją o wyjaśnienie. Wyjaśniła, że ​​dzieci Dalhartów nie były jednostkami, lecz przedłużeniem rodziny. Kiedy potrzebowały dziecka, rodzina odprawiała rytuał. Nie opisała go szczegółowo, ale wspomniała o krwi, ziemi i tym, co nazwała „rozmową”, a potem pojawiało się nowe dziecko, nie zrodzone z matki, nie tak, jak dzieci rodzą się normalnie. Po prostu przychodziły na świat w pełni ukształtowane, zintegrowane ze świadomością rodziny. Powiedziała, że ​​dzieci dzieliły jedną świadomość, zbiorowy umysł, który pozwalał im funkcjonować jako jeden organizm rozproszony w wielu ciałach. Dlatego separacja je zabiła. Nie była to trauma ani przywiązanie. To było pęknięcie, jak amputacja kończyny. Ciało mogło przetrwać, ale kończyna nie. A kiedy w latach 70. świadomość rodziny zaczęła się fragmentaryzować, kiedy dzieci zaczęły rozwijać indywidualne tożsamości, stało się tak, ponieważ sama linia krwi umierała. Rytuały ustały. Połączenie zostało zerwane. A bez niego dzieci byłyby tylko ciałami, pustymi skorupami, próbującymi zrozumieć, jak być człowiekiem, nigdy się tego nie ucząc.Rodzina

 

 

 

Ludzie i społeczeństwo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sarah powiedziała Halloway, że jest ostatnią, ostateczną kontynuacją linii, która przetrwała wieki. Powiedziała, że ​​czasami wciąż wyczuwała innych, mimo że nie żyli: głęboką obecność w jej umyśle, głosy, które nie były głosami. Powiedziała, że ​​spędziła większość życia, próbując ich uciszyć, próbując być po prostu Sarą, pojedynczą osobą, po prostu człowiekiem. Ale to nigdy nie działało, ponieważ nie była człowiekiem, nie do końca. Była ostatnią cząstką czegoś starożytnego, czegoś, co pozostawało ukryte w górach przez pokolenia, udając rodzinę, podczas gdy było czymś zupełnie innym. A teraz, nie mając możliwości kontynuacji, nie mając możliwości odprawiania starożytnych rytuałów, nie mając możliwości dania początku kolejnemu pokoleniu, czekała. Czekała, aż linia w końcu się zakończy. Czekała, aż ostatnia nić się zerwie. Spojrzała na Hallowaya siedzącego po drugiej stronie stołu w restauracji i powiedziała: „Kiedy umrę, on umrze razem ze mną. I może tak będzie najlepiej”.Prawo rodzinne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sarah Dalhart zmarła 9 stycznia 2018 roku. Znaleziono ją w jej mieszkaniu w Bluefield w Zachodniej Wirginii, siedzącą na krześle przy oknie, z rękami złożonymi na kolanach i otwartymi oczami. Koroner oszacował, że nie żyła od trzech dni, zanim ktokolwiek to zauważył. Nie było śladów walki, choroby ani obrażeń. Jej serce po prostu przestało bić. Oficjalną przyczyną zgonu było zatrzymanie krążenia. Jednak koroner zauważył coś nietypowego w swoim raporcie. Jej ciało nie wykazywało oznak stężenia pośmiertnego ani rozkładu. Nawet po trzech dniach jej skóra pozostała gładka i chłodna w dotyku, jakby zmarła zaledwie kilka chwil wcześniej. Kiedy próbowali ją przenieść, jej ciało było niewiarygodnie ciężkie, jak dzieci w 1968 roku. Potrzeba było czterech osób, aby przenieść ją do furgonetki koronera. Kiedy dotarła do kostnicy, ważyła praktycznie nic.Rodzina

 

 

 

Słowniki i encyklopedie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eric Halloway uczestniczył w jej pogrzebie. Obecnych było sześć osób, w tym ksiądz. Żadnej rodziny, żadnych przyjaciół, tylko pracownicy socjalni i kilku ciekawskich mieszkańców, którzy słyszeli o tej dziwnej kobiecie, która nigdy się nie zestarzała. Została pochowana na publicznym cmentarzu na obrzeżach miasta, w nieoznakowanym grobie. Halloway stał na skraju cmentarza, gdy wszyscy już wyszli, i później napisał, że poczuł, jak coś się zmienia w powietrzu, gdy tylko pierwsza łopata ziemi dotknęła trumny. Żadnego dźwięku, żadnego ruchu, ale obecność, nagle nieobecna, jakby ciśnienie zostało uwolnione. Opisał to jako uczucie wstrzymanego oddechu, który w końcu został wypuszczony. Został, dopóki grób nie został zasypany, a następnie wrócił do samochodu. Nigdy nie napisał książki, którą planował. Nigdy nie opublikował pełnego nagrania swojej rozmowy z Sarah. W 2019 roku przeprowadził się na północno-zachodnie wybrzeże Pacyfiku i całkowicie zaprzestał badań nad historią Appalachów. Zapytany dlaczego, odpowiedział po prostu: „Niektórych historii nie powinno się opowiadać”. Niektóre rzeczy lepiej zostawić w grobie. RodzinaPrawo rodzinne

 

 

 

Rodzina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ale historia nie skończyła się na śmierci Sary. W 2020 roku geodeta pracujący na terenie, który kiedyś był Hollow Ridge, zgłosił znalezienie pozostałości starej posiadłości Dalhartów. Stodoła, w której znaleziono dzieci, zniknęła, zawaliła się dekady wcześniej, ale główny dom wciąż stał niepewnie. Z ciekawości wszedł do środka. Tam znalazł ściany pokryte tymi samymi symbolami, które jedno z dzieci Dalhartów obsesyjnie rysowało w Riverside Mansion. Setki z nich były wyrzeźbione w drewnie, rozciągały się od podłogi do sufitu w każdym pokoju. Sfotografował je i wysłał zdjęcia do lingwisty z Virginia Commonwealth University. Lingwista nie potrafił zidentyfikować języka, ale zauważył, że symbole podążały za spójną strukturą gramatyczną, co sugerowało, że miały charakter komunikacyjny, a nie dekoracyjny. Zauważył również, że wiele symboli wydawało się być instrukcjami: instrukcjami czegoś, procesu, rytuału.Rodzina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dwa tygodnie później geodeta wrócił na posesję, aby wykonać więcej zdjęć. Domu już nie było; nie zawalił się, nie spłonął, po prostu zniknął. Fundamenty wciąż tam były, ale konstrukcja zniknęła. Nie było gruzu, śladów rozbiórki, tylko pusta polana, gdzie dom stał przez ponad 200 lat. Od tego czasu pojawiły się kolejne doniesienia. Wędrowcy w okolicy opisywali, że słyszeli nocą brzęczenie w lesie: ten sam głęboki, donośny ton, który prześladował personel Riverside Manor. Myśliwi znajdowali idealnie okrągłe kręgi martwej roślinności w miejscach, gdzie nic nie powinno być w stanie tak całkowicie wyeliminować podszytu. W 2022 roku rodzina biwakująca w pobliżu dawnej posiadłości Dalhartów zgłosiła, że ​​widziała dzieci na drzewach o świcie: 17 z nich, całkowicie nieruchomo, obserwujących pole namiotowe. Rodzina natychmiast zebrała swoje rzeczy i odeszła. Kiedy zgłosili to lokalnym władzom, powiedziano im, że w okolicy nie ma żadnych dzieci, osób zaginionych, obozów ani grup młodzieżowych. Rodzina nigdy nie wróciła.Prawo rodzinne

 

 

 

Sztuka wizualna i projektowanie

 

Halloway poprosiła ją o wyjaśnienie. Wyjaśniła, że ​​dzieci Dalhartów nie były jednostkami, lecz przedłużeniem rodziny. Kiedy potrzebowały dziecka, rodzina odprawiała rytuał. Nie opisała go szczegółowo, ale wspomniała o krwi, ziemi i tym, co nazwała „rozmową”, a potem pojawiało się nowe dziecko, nie zrodzone z matki, nie tak, jak dzieci rodzą się normalnie. Po prostu przychodziły na świat w pełni ukształtowane, zintegrowane ze świadomością rodziny. Powiedziała, że ​​dzieci dzieliły jedną świadomość, zbiorowy umysł, który pozwalał im funkcjonować jako jeden organizm rozproszony w wielu ciałach. Dlatego separacja je zabiła. Nie była to trauma ani przywiązanie. To było pęknięcie, jak amputacja kończyny. Ciało mogło przetrwać, ale kończyna nie. A kiedy w latach 70. świadomość rodziny zaczęła się fragmentaryzować, kiedy dzieci zaczęły rozwijać indywidualne tożsamości, stało się tak, ponieważ sama linia krwi umierała. Rytuały ustały. Połączenie zostało zerwane. A bez niego dzieci byłyby tylko ciałami, pustymi skorupami, próbującymi zrozumieć, jak być człowiekiem, nigdy się tego nie ucząc.Rodzina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sarah powiedziała Halloway, że jest ostatnią, ostateczną kontynuacją linii, która przetrwała wieki. Powiedziała, że ​​czasami wciąż wyczuwała innych, mimo że nie żyli: głęboką obecność w jej umyśle, głosy, które nie były głosami. Powiedziała, że ​​spędziła większość życia, próbując ich uciszyć, próbując być po prostu Sarą, pojedynczą osobą, po prostu człowiekiem. Ale to nigdy nie działało, ponieważ nie była człowiekiem, nie do końca. Była ostatnią cząstką czegoś starożytnego, czegoś, co pozostawało ukryte w górach przez pokolenia, udając rodzinę, podczas gdy było czymś zupełnie innym. A teraz, nie mając możliwości kontynuacji, nie mając możliwości odprawiania starożytnych rytuałów, nie mając możliwości dania początku kolejnemu pokoleniu, czekała. Czekała, aż linia w końcu się zakończy. Czekała, aż ostatnia nić się zerwie. Spojrzała na Hallowaya siedzącego po drugiej stronie stołu w restauracji i powiedziała: „Kiedy umrę, on umrze razem ze mną. I może tak będzie najlepiej”.Sztuka wizualna i projektowanie

 

 

 

Opieka nad dziećmi

 

 

 

 

 

 

 

Reszta na następnej stronie